Δημιουργούμε στην Α' Τάξη
Την Πέμπτη 21 Μαΐου 2026, στον όμιλο της Α΄ τάξης με τίτλο «Ταξίδι πάω μακρινό στης χώρας μου την άκρη και ψάχνω νότες για να βρω, μύθους πολλούς κι αγάπη…» ταξιδέψαμε στην Κύπρο. Ξεκινήσαμε γνωρίζοντας το νησί: τη γεωγραφία του, την ιστορία του, τους ανθρώπους του. Ακούσαμε τη γλώσσα τους — αυτή την όμορφη κυπριακή διάλεκτο που είναι κι αυτή ελληνική, γεμάτη αρχαϊκές λέξεις και μοναδική μελωδία — και κάναμε τις παρατηρήσεις μας: τι μας θύμισε, τι μας φάνηκε οικείο, τι διαφορετικό.
Στη συνέχεια γνωρίσαμε τον Χορό του Δρεπανιού — έναν παραδοσιακό χορό που γεννήθηκε στα χωράφια της Κύπρου, εκεί που οι αγρότες θέριζαν τα στάχυα κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. Παρακολουθήσαμε πώς χορεύεται, είδαμε τις κινήσεις που μιμούνται τον θερισμό και αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πόσο στενά δεμένος είναι ο χορός με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αυτό μάς έδωσε αφορμή να ταξιδέψουμε από το χωράφι στο τραπέζι: ζωγραφίσαμε τον θερισμό και όλες τις φάσεις που ακολουθούν — από το στάχυ στο αλεύρι και από το αλεύρι στο ψωμί που βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας. Μια απλή αλλά βαθιά ανακάλυψη: πίσω από κάθε φέτα ψωμί κρύβεται κόπος, χαρά και παράδοση. Κι έπειτα ήρθε η πιο ξεχωριστή στιγμή — το βιωματικό κομμάτι! Χωριστήκαμε σε ομάδες και χορέψαμε κι εμείς τον Χορό του Δρεπανιού, κρατώντας αντί για δρεπάνι χρωματιστές κορδέλες. Μικρά σώματα που κινούνταν μαζί, ρυθμικά, χαρούμενα — ζώντας τον χορό από μέσα.
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με ένα φύλλο εργασίας που αξιοποίησε το βίντεο που παρακολουθήσαμε. Τα παιδιά απάντησαν σε ερωτήσεις για αυτά που είδαν και έμαθαν — αλλά το πιο σημαντικό ήταν το τελευταίο κομμάτι του φύλλου: η αξιολόγηση των συναισθημάτων τους. Πώς ένιωσαν όταν χόρεψαν; Τι τους άρεσε περισσότερο; Τι θα ήθελαν να ξανακάνουν;
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παναγιωτοπούλου Ελισάβετ (ΠΕ70)
Στο πλαίσιο της συνιστώσας «Νόημα» του προγράμματος Erasmus+ Thriving Schools, υλοποιήθηκε μια σειρά βιωματικών δραστηριοτήτων με στόχο οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α' τάξης (σχ. έτος 2025-2026) να αναγνωρίσουν, να εκφράσουν και να συνδέσουν προσωπικές αξίες με την καθημερινή τους ζωή και τις σχέσεις τους με τους άλλους. Η δράση ξεκίνησε με τη δημιουργία της «Γκαλερί των Αξιών», όπου πάνω στα θρανία τοποθετήθηκαν κάρτες με εικόνες παιδιών που πραγματοποιούν θετικές πράξεις, όπως να βοηθούν έναν φίλο, να μοιράζονται το παιχνίδι τους ή να ακούν προσεκτικά. Κάθε κάρτα ανέφερε και μία αξία όπως καλοσύνη, φιλία, θάρρος, δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρήσουν, να σκεφτούν και να επιλέξουν εκείνη την εικόνα που τους εξέφραζε περισσότερο, τοποθετώντας πάνω της ένα αυτοκόλλητο. Η συζήτηση που ακολούθησε, με αφορμή την ερώτηση «Γιατί διάλεξες αυτή την εικόνα;», ανέδειξε αυθεντικές σκέψεις και προσωπικά βιώματα των παιδιών.
Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η δραστηριότητα «Εγώ κι οι Αξίες μου - Ζωγραφίζω ό,τι νιώθω». Τα παιδιά, συνεργαζόμενα ανά δύο, πήραν ένα χαρτί με τρία πλαίσια, επέλεξαν μία αξία και έγραψαν γι’ αυτήν, ενώ ζωγράφισαν σε κάθε πλαίσιο κάτι που κάνουν οι ίδιοι και συνδέεται με την αξία αυτή, όπως για παράδειγμα «Εγώ δείχνω τη φιλία μου όταν…».
Η δράση ολοκληρώθηκε με το «Δέντρο του Σκοπού», μια συλλογική δημιουργία που συνέδεσε όλα όσα είχαν προηγηθεί. Ένα μεγάλο ζωγραφισμένο δέντρο τοποθετήθηκε στον πίνακα με τις ρίζες του να συμβολίζουν αυτά που αγαπάμε και πιστεύουμε, με τον κορμό του να συμβολίζει όσα κάνουμε καθημερινά σύμφωνα με τις αξίες μας και με τα κλαδιά να συμβολίζουν τα όνειρά μας για το μέλλον. Κάθε παιδί έγραψε τις ιδέες του σε ένα χαρτάκι και το τοποθέτησε στο αντίστοιχο σημείο του δέντρου, δημιουργώντας ένα κοινό έργο γεμάτο προσωπικά νοήματα, αξίες και προσδοκίες. Στο τέλος, διαβάστηκαν δυνατά ορισμένες από τις σκέψεις των παιδιών, ενισχύοντας το αίσθημα της ομάδας και της κοινής συμμετοχής. Το δέντρο και οι κάρτες των αξιών παρέμειναν αναρτημένα στην τάξη ως ένα κοινό έργο τέχνης που ανήκει σε όλους μας.
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παναγιωτοπούλου Ελισάβετ (ΠΕ70)
Τι συμβαίνει όταν η διδασκαλία «βγαίνει» από την τάξη και μεταφέρεται στη σχολική βιβλιοθήκη, και όταν κάθε παιδί μαθαίνει με τον τρόπο που του ταιριάζει περισσότερο; Με αφετηρία αυτά τα ερωτήματα σχεδιάστηκε μια διαφοροποιημένη διδακτική προσέγγιση στην Α΄ τάξη (σχ. έτος 2025-2026), στο πλαίσιο της 9ης Ενότητας «Ο Κόσμος των Βιβλίων», με στόχο την εξοικείωση με το βιβλίο και τη διάκριση λογοτεχνικών βιβλίων και βιβλίων γνώσεων.
Η σχολική βιβλιοθήκη αξιοποιήθηκε ως παιδαγωγικός χώρος, όπου οι μαθητές/τριες γνώρισαν κανόνες, ρόλους και τη «νοοτροπία του σεβασμού» προς το βιβλίο. Για τη χωροταξική οργάνωση χρησιμοποιήθηκαν έγχρωμα αυτοκόλλητα χαρτάκια, με τα οποία κάθε παιδί εντάχθηκε σε μία από τις πέντε γωνιές δραστηριοτήτων διαφοροποιημένης μάθησης: εικονογράφοι (οπτικός τύπος μαθητή), ηθοποιοί (κιναισθητικός τύπος μαθητή), ντετέκτιβ (παιδιά υψηλότερης ετοιμότητας), αφηγητές (προφορικός τύπος μαθητή) και ήρωες βιβλίων (σύνδεση φαντασίας με πραγματικότητα), καθεμία προσαρμοσμένη σε διαφορετικά μαθησιακά στυλ και επίπεδα ετοιμότητας.
Η δράση ολοκληρώθηκε με παρουσίαση στην ολομέλεια και συνέχιση δραστηριοτήτων στην αυλή, όπου τα βιβλία «ζωντάνεψαν» μέσα από παιχνίδι και αφήγηση, ενισχύοντας τη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και τη φιλαναγνωσία. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παναγιωτοπούλου Ελισάβετ (ΠΕ70)
Τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2026, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ τάξης επισκέφτηκαν το Κεντρικό Ταχυδρομείο της πόλης μας, στο πλαίσιο του μαθήματος της Γλώσσας. Αφορμή στάθηκε το κείμενο «Ο θείος Παύλος» από την 6η ενότητα, όπου η μικρή ηρωίδα επισκέπτεται το ταχυδρομείο για να παραλάβει ένα δέμα από τον θείο της, που είναι ναυτικός.
Πριν από την επίσκεψη, τα παιδιά γνώρισαν το σχετικό λεξιλόγιο για το ταχυδρομείο μέσα από δραστηριότητες στην πλατφόρμα e-me. Παράλληλα, με αφορμή τη γιορτή της Μητέρας, έγραψαν μικρά και γλυκά μηνύματα στη μητέρα τους, συμπεριλαμβάνοντας ένα ποίημα της ποιήτριας Mary Rita Schilke Korzan αφιερωμένο σε εκείνη «Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα»: Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα, σε είδα να κρεμάς την πρώτη μου ζωγραφιά στο ψυγείο κι έτσι θέλησα να ζωγραφίσω άλλη μία...
Στο ταχυδρομείο, τα παιδιά αγόρασαν γραμματόσημα, έμαθαν πού τοποθετούνται στον φάκελο, σφράγισαν τα ίδια τα γράμματά τους και τα έριξαν στο κουτί αλληλογραφίας. Η δραστηριότητα αυτή συνέδεσε με φυσικό τρόπο τη γλώσσα με τη βιωματική μάθηση και τη συναισθηματική έκφραση. Τα παιδιά δεν έμαθαν απλώς πώς λειτουργεί το ταχυδρομείο — έστειλαν αγάπη στις μαμάδες τους.
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παναγιωτοπούλου Ελισάβετ (ΠΕ70)
Στο πλαίσιο της συνιστώσας «Σχέσεις» του προγράμματος Erasmus+ Thriving Schools, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε ένα μάθημα διάρκειας 45 λεπτών, μέσα από το οποίο οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α' τάξης (σχ. έτος 2025-2026) εξερεύνησαν τι σημαίνει να είναι κανείς καλός φίλος όχι μέσα από διαλέξεις, αλλά μέσα από παιχνίδι, κίνηση και δράση. Το μάθημα ξεκίνησε με τον «Κύκλο της Φιλίας», μια δραστηριότητα προθέρμανσης όπου τα παιδιά κάθισαν σε κύκλο και έπαιξαν το παιχνίδι «Πέρνα το χαμόγελο», δημιουργώντας ένα ζεστό και ασφαλές κλίμα και υπενθυμίζοντας ότι η τάξη λειτουργεί ως ομάδα. Στη συνέχεια ακολούθησε «Το Βάζο της Φιλίας», μια ομαδική δραστηριότητα κατά την οποία όλα τα παιδιά κόλλησαν καρδιές πάνω στο βάζο της τάξης, με κάθε καρδιά να συμβολίζει μια καλή πράξη, όπως «Μοιράζομαι», «Ακούω» ή «Λέω ευχαριστώ».
Η κεντρική δραστηριότητα του μαθήματος ήταν οι «Μικροί Ηθοποιοί», η πιο αγαπημένη στιγμή των παιδιών, όπου παρουσιάστηκαν σενάρια από την καθημερινότητα της τάξης και της αυλής και τα παιδιά κλήθηκαν να αποφασίσουν συλλογικά ποια ήταν η σωστή αντίδραση. Ο εκπαιδευτικός παρουσίασε αρχικά μια λανθασμένη συμπεριφορά, την οποία τα παιδιά παρατήρησαν, αναγνώρισαν και συζήτησαν, πριν προτείνουν τις δικές τους ιδέες και λύσεις. Η διαδικασία βασίστηκε σε τρία απλά βήματα: «Βλέπω τι συμβαίνει», «Σκέφτομαι πώς νιώθει ο άλλος» και «Επιλέγω τη σωστή αντίδραση». Μέσα από το παιχνίδι ρόλων τα παιδιά βίωσαν στην πράξη τη δύναμη δύο απλών αλλά ουσιαστικών φράσεων, «Σε παρακαλώ…» και «Ευχαριστώ», χωρίς να τις ακούσουν απλώς ως οδηγίες. Δεν διδάχθηκαν έτοιμες απαντήσεις, αλλά απέκτησαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν μόνα τους τρόπους επικοινωνίας, συνεργασίας και επίλυσης συγκρούσεων. Παράλληλα, έμαθαν να αναγνωρίζουν και να κατανοούν τα συναισθήματα των άλλων, να εκφράζουν αιτήματα και να διαπραγματεύονται, ενώ συνειδητοποίησαν ότι κάθε πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύσεις και ότι οι επιλογές τους επηρεάζουν τις σχέσεις τους. Μπαίνοντας στη θέση του άλλου, έχτισαν τη βάση για συνεργασία και αμοιβαίο σεβασμό. Το μάθημα ολοκληρώθηκε με τη δραστηριότητα «Η Υπόσχεσή μου», όπου κάθε παιδί ζωγράφισε μια μικρή υπόσχεση, μια καλή πράξη που ήθελε να κάνει μέσα στη μέρα για έναν φίλο του.
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Παναγιωτοπούλου Ελισάβετ (ΠΕ70)